Czy badania zbliżają się już do momentu znalezienia leku bądź lepszych kuracji?
Mimo że lekarstwo nie zostanie odkryte natychmiast, naukowcy zbliżają się do lepszego zrozumienia choroby. Z pewnością doprowadzi to do wyznaczenia skuteczniejszych sposobów leczenia, a w końcu do znalezienia remedium bądź sposobu na uniknięcie zachorowania.

Badania łysienia są wielowymiarowe, od podstawowych prób zrozumienia mechanizmów wzrostu i wypadania włosów u myszy po testowanie leków i sposobów ich aplikowania tak, by zwiększyć odrastanie włosów u ludzi. Oto niektóre zakresy działalności badawczej w tej dziedzinie:

Wypracowywanie modelu zwierzęcego – jest to konieczny pierwszy krok w kierunku zrozumienia choroby. Na tym polu osiągnięto już znaczne postępy. Poprzez stworzenie myszy chorujących na schorzenie podobne do ludzkiego łysienia plackowatego badacze mają nadzieję na lepsze zrozumienie mechanizmów choroby i wypracowanie sposobów leczenia uodparniającego dla ludzi.

Mapowanie genów – naukowcy badają możliwe przyczyny genetyczne i mechanizm choroby tak w rodzinach zawierających jednego lub więcej chorujących, jak i w całej populacji. Zrozumienie genetycznych podstaw schorzenia pomoże w zapobieganiu chorobie, wczesnemu jej wykrywaniu i rozwijaniu konkretnych terapii.

Badanie rozwoju mieszka włosowego – poprzez badanie sposobu, w jaki mieszki włosowe formują się u mysiego embriona, naukowcy mają nadzieję na lepsze zrozumienie biologii cyklu życiowego włosa, co z kolei może prowadzić do leczenia procesów leżących u podstaw choroby.

Oddziaływanie na system odpornościowy – odkryto kilka nowych agentów skutecznych w leczeniu łuszczycy, które mogą również okazać się odpowiednim lekiem na łysienie plackowate. Leki te działają blokując konkretne przenośniki chemiczne, które odgrywają rolę w reakcjach odpornościowych, bądź też interferując z działalnością białych komórek krwi (zwanych komórkami T), zaangażowanych w ataki systemu odpornościowego na mieszki włosowe. Dla pacjentów z łysieniem plackowatym korzystne mogą się okazać również nowe  terapie leczące inne choroby autoimmunologiczne, jak reumatoidalne zapalenie stawów czy toczeń.

Poszukiwanie lepszych sposobów podawania leków – jednym z ograniczeń związanych z obecnymi terapiami miejscowymi jest brak sposobu dostarczenia leku do źródła problemu. Naukowcy szukają substancji, która penetrowałaby podskórną warstwę tłuszczu i przenosiła lek bezpośrednio do mieszków włosowych. U zwierząt laboratoryjnych działania takie zdają się mieć aplikowane miejscowo syntetyczne cząstki zwane liposomami, jednak aby sprawdzić ich skuteczność w leczeniu ludzi potrzebne są dalsze badania.

Zrozumienie cytokin – przenośniki chemiczne zwane cytokinami odgrywają ważną rolę w regulowaniu reakcji immunologicznych ciała, niezależnie od tego czy jest to normalna odpowiedź na element obcy, jak wirus, czy jest ona anormalna i skierowana przeciwko części ciała. Naukowcy wierzą, że poprzez dostarczanie pewnych zapobiegających zapaleniu  cytokin mogą oni mieć możliwość spowolnienia bądź zatrzymania anormalnych reakcji ciała na mieszki włosowe. Jako że stosowanie cytokin wewnętrznie może spowodować niepożądane skutki, wierzą oni, że lepszym pomysłem może być stosowanie leku miejscowo w oparciu o liposomy, które dostarczą cząsteczki do korzenia włosa.

Zrozumienie biologii komórek macierzystych– komórki macierzyste nabłonka są to niedojrzałe komórki odpowiedzialne za regenerację i utrzymywanie różnych tkanek, w tym skóry i mieszków włosowych. Komórki macierzyste w mieszku zdają się być chronione przed uszkodzeniami wynikającymi z łysienia plackowatego, co może wyjaśniać, dlaczego u każdego chorego istnieje potencjalna szansa na odrośnięcie  włosów. Poprzez badanie biologii tych komórek i ich najbliższych rozszerzeń, które zdają się być celem ataku systemu odpornościowego, badacze mają nadzieję na osiągnięcie lepszego zrozumienia czynników wywołujących chorobę.

Jak łysienie plackowate wpłynie na moje życie

Jest to popularne pytanie, szczególnie często zadawane przez dzieci, nastolatki i ludzi młodych, którzy zaczynają swoją drogę życiową i mogą żyć z efektami łysienia plackowatego przez wiele lat. Pocieszające jest to, że łysienie plackowate nie jest chorobą bolesną i nie powoduje dyskomfortu fizycznego. Nie jest ona zakaźna i ludzie nią dotknięci na ogół są poza tym całkiem zdrowi. Nie redukuje ona długości życia, nie powinna również przeszkadzać w takich planach, jak chodzenie do szkoły, praca, małżeństwo, założenie rodziny, uprawianie sportu czy wykonywanie ćwiczeń gimnastycznych. Tym, co może sprawiać problemy, jest psychologiczny aspekt choroby. Wielu ludzi radzi sobie, starając się dowiedzieć jak najwięcej na temat łysienia plackowatego, rozmawiając z innymi chorymi, a jeśli to konieczne, szukając profesjonalnej pomocy w zbudowaniu pozytywnego wizerunku samego siebie

Jak mogę sobie radzić z objawami tej choroby?
Życie z łysieniem może być trudne, zwłaszcza w kulturze, dla której włosy symbolizują młodość i zdrowie. Jednak nawet mimo to większość osób chorujących na łysienie plackowate nie ma problemów z satysfakcjonującym życiem w społeczeństwie. Kluczem do poradzenia sobie z trudną sytuacją jest ocenianie siebie według tego, kim się jest, nie ile włosów się posiada. Wiele osób uczących się życia z łysieniem plackowatym odkrywa, że pomocna może być rozmowa  z innymi pacjentami mającymi ten sam problem. Więcej niż cztery miliony osób w samych Stanach Zjednoczonych chorują na łysienie plackowate, żadna z nich nie powinna się więc czuć osamotniona w problemie. Często można skontaktować się z innymi chorymi; możliwość taką daje m.in. amerykańska Krajowa Fundacja Łysienia Plackowatego (NAAF, National Alopecia Areata Foundation).

Innym sposobem radzenia sobie z chorobą jest minimalizowanie jej wpływu na własny wygląd zewnętrzny. Jeśli pacjent traci wszystkie włosy, może wybrać dla siebie modną, naturalnie wyglądająca perukę. W przypadku występowania nielicznych, małych łatek, efekt wizualny można poprawić poprzez stosowanie pudru, kremu albo kredki kosmetycznej w kolorze włosów, nakładanych na skórę głowy. Wyeliminuje to kontrast pomiędzy włosami a skórą głowy. Umiejętnie stosowany ołówek do brwi może zamaskować brak owłosienia w tym miejscu.

U kobiet łyse łatki można zamaskować atrakcyjnym szalem; ponadto biżuteria i strój mogą odciągać uwagę od łysych miejsc, a odpowiedni makijaż może zakamuflować efekty wypadnięcia włosów na twarzy. Osoby, które chcą dowiedzieć się, jak kosmetycznie ukrywać efekty łysienia plackowatego, powinny skonsultować się ze swoim lekarzem albo członkami lokalnej grupy wsparcia, aby uzyskać informacje na temat dobrego kosmetologa specjalizującego się w pracy w podobnych przypadkach.

Melisa lekarska a wypadanie włosów

Melisa lekarska znana jest też pod nazwą matecznik, rojownik, pszczelnik. Ma wiele właściwości, ale przede wszystkim znana jest jako zioło o działaniu uspokajającym. Jest zielem wieloletnim z gatunku bylin z rodziny jasnowatych o zapachu bardzo zbliżonym do cytryny. Melisa pochodzi z rejonów Morza Śródziemnego. Jest uprawiana w wielu krajach Europy, także w Polsce. Do uprawy potrzebuje ciepłego, osłoniętego od wiatru stanowiska. Uprawia się ją na glebach żyznych, ciepłych, dostatecznie wilgotnych i bogatych w wapń. Roślinę zbiera się w czasie kiedy tworzą się pączki kwiatowe. 

OpisMelisa lekarska rośnie do wysokości 90 cm. Posiada białe lub żółtawe kwiaty. Roślina kwitnie od czerwca do września. Silny zapach cytrynowy emitują liście, które są koloru jasnozielonego i mają owalny kształt. W jej składzie znajdują się: garbniki, polifenole, flawonoidy, substancje gorzkie, olejek lotny. 

ZastosowanieW zielarstwie wykorzystywane są liście, z których wytwarza się olejek melisowy. Jest surowcem o działaniu uspokajającym, przeciwbólowym (bóle głowy, menstruacyjne). Stosuje się je przy występującym zespole przewlekłego zmęczenia. Poza tym zmniejsza wzdęcia i gazy, pomaga przy rozstrojach żołądka i przewodu pokarmowego, pobudza trawienie, pomaga przy alergii i atakach kaszlu. Ma też zastosowanie w kosmetologii. Melisę stosuje się do płukania jasnych włosów, przy łupieżu i wypadaniu włosów. 

Przepisy na kosmetyki do pielęgnacji włosów, które można samodzielnie wykonać w domu. Z melisy można przyrządzić napar, który sporządza się z suszonych liści melisy. W tym celu 1,5 łyżki liści melisy należy zalać wrzątkiem, przykryć i odstawić na 10 minut w celu lepszego zaparzenia. Tak przygotowany napar należy pić 2 do 3 razy dziennie. Napar można stosować też zewnętrznie wcierając w skórę głowy. Wtedy działanie będzie bardziej skuteczne.

Rozmaryn lekarski na łysienie i wypadanie włosów

Rozmaryn lekarski jest krzewem należącym do rodziny jasnowatych. Większości osób znany jest jako przyprawa używana w kuchni. W stanie dzikim występuje w rejonach Morza Śródziemnego. Uprawiany jest w wielu krajach świata. W Polsce rośnie raczej w doniczkach. Kilkadziesiąt lat temu nie było praktycznie domu, w którym na oknie nie stałaby doniczka z rozmarynem. n

Opis
Rozmaryn jest cały czas zielony, posiada bardzo aromatyczne liście potrafiące osiągnąć wysokość do 2 metrów. Liście są równo wąskie o kolorze ciemno zielonym na wierzchu, a białe pod spodem. Są skórzaste w dotyku, grube, podwinięte brzegiem. Kwiaty są drobne, mają kolor blado niebieski. Łodyga ma kształt czterokanciasty i drewnieje w drugim roku. 

Rozmaryn uprawiany jest głównie ze względu na aromatyczne liście. Zbiera się je w okresie od czerwca do sierpnia i suszy w miejscach zacienionych w temperaturze do 35 stopni. Liście zawierają 2% olejku lotnego, do 8% garbników, flawonoidy, kwasy polifenolowe, oraz inne składniki. 

Rozmaryn lekarski posiada właściwości ściągające, odżywcze, zwiększające pocenie. Łagodzi objawy przeziębienia, grypy, kataru i kaszlu. Liście rozmarynu wspomagają trawienie. Ziele sprawdza się również jako doskonały środek polecany w przypadku niskiego ciśnienia krwi. Olejki lotne zawarte w liściach posiadają właściwości antyseptyczne, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne. 

ZastosowanieOlejek rozmarynowy stosuje się do produkcji szamponów do włosów, mydeł i wody kolońskiej. Sporządza się z niego środek odżywczy stosowany do włosów, który zapobiega łysieniu. Sporządza się z niego również ekstrakty, herbatki lecznicze, nalewki, maście, plastry.

PrzepisyNalewka na porost włosów
60 gram liści rozmarynu,
60 gram korzenia łopianu,
60 gram korzenia pokrzywy

Zioła mieszamy i zalewamy 1 litrem wódki i pozostawiamy na 15 dni. Po upływie tego terminu odcedzamy i przelewamy do buteleczek, które należy zakorkować. Nalewkę stosuje się do nacierania skóry głowy przy łojotoku i łupieżu. 

 

Pokrzywa na wypadanie włosów

Pokrzywa (Urtica dioica) należy do roślin z grupy pokrzywowatych. Jest chyba najbardziej znanym chwastem. Pokrzywę jest bardzo łatwo rozpoznać, głównie dzięki jej liściom, które pokryte są parzącymi włoskami. Dotknięcie pokrzywy powoduje dość bolesne podrażnienia skóry.

W stanie dzikim występuje w Europie, Azji, Afryce Północnej, Ameryce Północnej. Występuje również na innych obszarach i kontynentach, do których została przywieziona. 

W Polsce występuje na obszarze całego kraju. Spotkać ją można głównie w wilgotnych lasach, oraz w zaroślach, na rumowiskach. Jako chwast występuje w ogrodach, zwłaszcza zaniedbanych, pod płotami i budynkami. Uwielbia miejsca zacienione. Jest rośliną trwałą i mało wymagającą. 

Opis
Pokrzywa może osiągnąć wysokość do 1,5 metra. Posiada sztywną, czterokanciastą, mocno ulistnioną łodygę. Liśce mają kolor ciemnozielony, są grubo ząbkowane. Zarówno łodyga jak i liście posiadają sztywne parzące włoski. W kątach liści wytwarzane są kwiaty, które są zebrane w zwisające grona. Pokrzywa kwitnie od lipca do września. Zbiór można przeprowadzać dwa razy, a nawet i trzy razy w roku. Z rośliny ścina się młode pędy zanim jeszcze zaczną kwitnąć. Korzenie wykopuje się jesienią lub wczesną wiosną. Po wydobyciu trzeba je oczyścić z ziemi i odciąć część nadziemną. 

Zebraną roślinę suszy się w naturalnych suszarniach, dobrze zacienionych i przewiewnych. Rozkłada się je cienką warstwą, aby jak najszybciej wyschła. 

Zastosowanie
Pokrzywa jest wykorzystywana jako roślina lecznicza i kosmetyczna, jadalna i jako pasza. Ponadto dostarcza włókien i barwnika. Jest użytkowana w ogrodnictwie. Wykorzystuje się ją w leczeniu kamicy nerkowej i pęcherzowej. 

W zielarstwie są wykorzystywane liście i korzenie. Są one bogate w sole mineralne (12,5 – 18,5%), głównie wapń, fosfor, magnez, żelazo, a także w karetonoidy, flawonoidy, kwasy organiczne (na przykład mrówkowy), chlorofil (0,8%), serotoninę, histaminę, w witaminy: A, C, B2, K, w garbniki. 

Wyciąg z pokrzywy ma zastosowanie przy pielęgnacji włosów. Mieszanki ziołowe mające w swoim składzie pokrzywę wzmacniają włosy. Napar z pokrzywy stosuje się przy łupieżu, wypadaniu włosów i przy łojotoku. Płukanki polecane są głównie osobom mającym ciemne włosy. W celu wzmocnienia włosów wystarczy jeżeli będziemy płukać włosy naparem z suszonych liści lub korzeni pokrzywy.

W przypadku włosów wypadających potrzebna jest trochę silniejsza kuracja. Przepis na nią poniżej.

Napar z korzeni wzmacniający włosy- pół łyżki suszonych korzeni,
- szklanka wody.
Korzenie zalewa się szklanką wrzątku. Po 10 minutach należy odcedzić i używać do płukania włosów. 

Kuracja na wypadające włosyGarść pokrzyw należy zalać w słoiku octem owocowym w ilości ¼ litra. Pozostawić na 15 minut. Po upływie tego czasu należy go odcedzić i tak przygotowanym odwarem należy przemywać włosy i skórę głowy co 2 dni.

Łysienie bliznowaciejące 
Łysienie bliznowaciejące polega na nieodwracalnym uszkodzeniu mieszków włosowych i może być łysieniem nabytym lub wrodzonym. Czynnikami nabytego łysienia mogą być urazy fizyczne (np. promienie X, oparzenia, niska temperatura), mechaniczne (np. długo i często powtarzane ciągnięcie włosów, uciski lub silny uraz jednorazowy), biologiczne (zakażenia bakteryjne i wirusowe) i chemiczne (np. działanie toksycznej substancji). Z wrodzonych mogą być to: znamię łojowe, niedorozwój skóry, rogowacenie mieszkowe. Ten rodzaj łysienia może również wystąpić w trakcie przebiegu chorób takich jak sarkoidoza, czy nowotwory skóry. 
Łysienie bliznowaciejące diagnozuje się w pierwszym etapie na podstawie biopsji skóry czaszki. Wynik tego badania jest konieczny, aby określić aktywność łysienia i podjąć stosowną terapię. Istotne jest też ocenienie kliniczne skóry na głowie. Częstymi objawami są: ból, świąd, nadmierna wrażliwość, a skóra głowy jest zaczerwieniona, łuszczy się i pojawiają się na niej krosty. Niekiedy jednak tylko niektóre z tych objawów występują. 
Leczeniem łysienia bliznowaciejącego, jako proces nieodwracalny jest leczenie chirurgiczne, zależne od umiejscowienia i rozmiarów zmiany. Może ono polegać na wycięciu i zamknięciu ubytku. Dorosłym pacjentom można zaproponować transplantację włosów. U młodszych pacjentów można zastosować rozciąganie skory owłosionej. Jeśli znamy przyczynę łysienia, w początkowej fazie choroby można zahamować jej postęp za pomocą leczenia farmakologicznego. 

Łysienie plackowate
Schorzenie to najczęściej rozwija się u nastolatków i młodych ludzi dorosłych, po dwudziestym roku życia. Może jednak rozwinąć się również u dzieci i ludzi starszych, ale u osób starszych jest to dość rzadkie. Częściej dotyka też kobiet niż mężczyzn. Dokładnej przyczyny wciąż nie ustalono, jednak hipotetycznie są to: stres psychologiczny (stres długotrwały lub pojedynczy, bardzo stresujący incydent), predyspozycje genetyczne, infekcja wirusowa, bądź bakteryjna, przemiany hormonalne, fizyczne uszkodzenie ciała i związany z tym bardzo silny stres, długoterminowy kontakt z chemikaliami. Niestety nie istnieją leki, które likwidowałyby łysienie na stałe u wszystkich pacjentów. Efekty leczenia są indywidualne. Naturalne metody leczenia to m.in.: masaże głowy, masaże głowy, akupunktura, maści z wyciągiem z aloesu, tran rybi, homeopatia oraz cynk w tabletkach lub jego źródła naturalne (np. pestki z dyni). Ten ostatni jednak przyjmowany w zbyt dużych ilościach może doprowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych.
 

Jak walczyć z łysieniem

Najczęściej spotykanymi rodzajami łysienia są: łysienie androgenowe, plackowate, telogenowe i bliznowaciejące.

Łysienie androgenowe
Łysienie androgenowe jest dziedziczne. Cierpią na nie obie płcie, jednak mężczyźni częściej niż kobiety. Mężczyźni tracą włosy nad skrońmi (tzw. zakola), zaś kobiety na środku głowy. Wywołuje je dihydrotestosteron (pochodna testosteronu). Atakuje mieszki włosowe, co w efekcie osłabia rosnące włosy i prowadzi do ich wypadania. Chociaż genów zmienić nie jesteśmy w stanie, z pomocą medycyny łysienie można zatrzymać lub znacznie spowolnić. U kobiet jest ono właściwie całkowicie uleczalne. Podstawowe metody leczenia to:
•    farmakoterapia (ogólna i miejscowa)
U mężczyzn polecane i udowodnione działanie mają 2 środki: finasteryd i minoksydil. Ten pierwszy stosowany jest również w wypadkach leczenia prostaty (w dawce 5 razy większej). Panie nie powinny jednak go przyjmować. Jest on dość skuteczny, a koszt miesięcznej terapii sięga ok.200zł. Posiada jednak skutki uboczne. Najczęściej spotykane są zaburzenia erekcji. Są one jednak przejściowe i ustępują po pewnym czasie stosowania, bądź po odstawieniu leku. Minidoksyl stosujemy 2 razy dziennie, miejscowo wcierając w skórę głowy. Ma on znacznie słabsze działanie i skuteczność niestety osobniczo zmienna, ale trzeba kilku miesięcy, by cokolwiek stwierdzić. Czasem stosuje się spironolakton - lek jednak z powodu licznych niepożądanych skutków ubocznych raczej odchodzi się od tej drogi leczenia.
U kobiet poleca się stosowanie inhabitorów DHT i łączenie środków doustnych i tych do stosowania miejscowego. Oprócz wymienionych wyżej leków, na rynku dostępnych jest wiele preparatów, których substancje czynne działają na zasadzie normalizacji kondycji skóry głowy (tzn. pracy gruczołów łojowych) i niewątpliwie nadają się bardzo dobrze do pielęgnacji włosów oraz poprawiania ich struktury i wyglądu, (choć ich skuteczność w stymulowaniu odrastania włosów jest kwestią sporną).
•    leczenie zabiegowe / chirurgiczne
Jednym z polecanych sposobów walki z łysieniem jest mezoterapia. Jest to zabieg dermatologiczny, polegający na ostrzykiwaniu skóry głowy preparatami pobudzającymi wzrost włosów i zapobiegającymi ich wypadaniu. Ten rodzaj terapii daje efekt zahamowania procesu wypadania włosów, a czasem nawet ich zagęszczenie. W celu uzyskania efektu leczniczego należy wykonać serię około 4-8 zabiegów.
Kolejnym ze sposobów radzenia sobie z łysieniem jest przeszczepianie skóry zawierającej mieszki włosowe. Najpowszechniejsze metody transplantacji skóry wiążą się z dość szeroką ingerencją chirurgiczną. Niestety po takich operacjach często pozostają blizny, a dodatkowo są kosztowne. Należy również pamiętać, że ta radykalna metoda mimo wszystko nie prowadzi do wyleczenia, jedynie łagodzi skutki łysienia.

Łysienie telogenowe 
O wystąpieniu łysienia telogenowego mówimy, gdy spora część włosów przechodzi w stan spoczynku (telogenu). Do przyczyn wystąpienia tego rodzaju łysienia należą takie czynniki jak stres, anemia, niedoczynność tarczycy, zabiegi operacyjne i zażywanie niektórych leków. Największe wypadania włosów nasila się około 3 miesiące po wystąpieniu czynnika. Przeważnie łysienie telogenowe nie wymaga leczenia, nie jest trwałe i ustępuje po kilku miesiącach. Należy jednak ustalić i wyeliminować przyczynę jego pojawienia się. Tego rodzaju łysienia nie należy traktować jak inne procesy łysienia, oznacza ono „wymianę” dużej części starych na nowe. W okresie przejściowym można wspomóc się środkami na porost włosów, takich jak biotyna i niebiesko-zielone algi. Zdarza się, że część kobiet cierpi na przewlekłe telogenowe wypadanie włosów. Wówczas kurację należy przeprowadzić odnosząc się do traumy, które je wywołała lub innego stanu przewlekłego, który mógł wpłynąć na wypadanie włosów.